Categories
"Some More Time"

Philip Kroonenberg verheugt zich op bandreünie

Voor de nieuwsbrief van Excelsior Recordings schreef Robert Tilli een mooi verhaal over oude en nieuwe activiteiten van Philip Kroonenberg – muzikant, therapeut, en schrijver in wording. Met plannen voor een nieuwe cd, en een boek.

Stel je de huiskamer voor van het gezin Kroonenberg in de jaren zestig. Vader, moeder en de drie dochters zitten allemaal te lezen. Van die dikke pillen. Er is er één die daar niet het geduld voor kan opbrengen. Dat is Philip, de enige zoon. Die gaat boven maar wat gitaar- en pianospelen en drummen. Op elk instrument nauwelijks tien minuten lang. Geen zitvlees hè? Moet je diezelfde Philip Kroonenberg nú zien! Behalve actief als psychotherapeut heeft hij een heel rootsoeuvre bij elkaar geschreven, is hij tegelijkertijd bezig aan de opvolger van het album Some More Time én aan een boek. Hij is lezer geworden, en schrijver in wording. Op 26 juli staat hij in het kader van Sunday Sounds in de Tolhuistuin.

Bij het laatste gesprek met Philip voor de nieuwsbrief was de lockdown net ingegaan en maakte hij zich op voor zijn eerste livestream. Inmiddels heeft hij er daar nog eentje van gedaan, maar ook een écht live soloconcert voor publiek van vlees en bloed. Dat was in Schijndel. Dat smaakte naar meer. Hij is maar wat blij met die Tolhuistuinshow. “Bij mijn eerste livestream in Acoustic Alley in Den Haag in april, was het beeld weliswaar schokkerig en het geluid niet geheel synchroon, maar het was wel fijn om weer eens op het podium te staan,” blikt Philip terug op die eerste coronaweken. “Het werd voelbaar wat ik gemist had. Als iets niet kan, dan zoek ik sowieso altijd of het anders kan. Het was een gelukzalig moment.”

Toen de optie van de Tolhuistuin kwam, was het de vraag of het een solo- of bandshow zou worden. “Het mag niet harder zijn dan 75 dB.” legt Philip uit. “Maar zacht spelen kan ook héél mooi zijn. En dat kunnen wij vieren ook heel goed. Ik zie zo’n optreden ook niet als een schnabbel, maar als een reünie van de band. Ik wil vieren dat we weer samen kunnen gaan spelen. Ik ben blij dat ik de jongens weer eens kan zien. Muzikanten gaan namelijk niet bij elkaar op visite.” Die ontmoeten elkaar namelijk op het podium, vul ik hem aan. Hoe ik dat weet, vraagt Philip. Van ons vorige gesprek voor de nieuwsbrief. Duh!

Hij oppert dat als drummer Jeroen Kleijn brushes gebruikt dat het ‘burengerucht’ dan wel zal meevallen. Bassist Reyer Zwart en gitarist Theo Sieben kunnen zich ook goed beheersen qua volume. En anders kan Philip nog altijd solo of alleen met Theo spelen, maar liever niet. Het gaat hem om het samenspelen. “Live bij elkaar zijn, dat is het,” zegt hij. “Alleen platen maken is ook maar zowat.” Point taken!

De liedjes – vijftien in totaal – voor de nieuwe plaat zijn intussen af. Zodra het team van de vorige keer, inclusief producer Frans Hagenaars, de agenda’s op één lijn kan brengen kan er een opvolger van Some More Time (2019) worden opgenomen. Omdat de nieuwe liedjes nog niet gerepeteerd zijn, kunnen ze nog niet live gebracht worden met de band in de Tolhuistuin. Misschien eentje solo, zoals zijn coronaliedje Tiny Little Enemy, dat hij in april op deze plek al eens benoemde. Hij zal wel zien.

Tussen de vijftien liedjes voor het nieuwe album zitten ook twee oudere songs. Friend dateert uit 1997. Het gaat over een bevriende collega-therapeut. “Hij is op zijn achtenveertigste al gestorven. Aan kanker. In een paar weken was hij dood,” verduidelijkt hij. “Het is een lied over vriendschap. Ik verheugde me elke dag op onze samenwerking. Op de fiets naar het werk al. Hij had dat ook.”

Het andere lied dat er al was is The Good Man Died dat hij geschreven had voor en over zijn vader die overleden is op 18 december 1983. “Ik heb het lied dat uit die tijd stamt nu afgemaakt. Aanvankelijk ging het over dat mijn vader nu hij dood was zich geen zorgen meer hoefde te maken en veilig was.” Dat heeft hij nu uitgebreid met een tekst over hun moeizame contact dat aan het eind van zijn vaders leven verbeterde in een omgeving van taalloosheid. En dat voor een man met de talenknobbel van zijn vader.

“Mijn vader was een talenwonder en sprak wel twaalf talen vloeiend, Scandinavische talen, Russisch, Portugees enzovoorts…,” spreekt hij zijn grote bewondering uit. “Hij herkende ook allerlei accenten in talen en wist bij welke regio’s die hoorden, zoals wij Vlamingen onderscheiden van Nederlanders. Hij leerde op een vakantie rustig even Servisch erbij en sprak het dan ook meteen met de locals bij een benzinepomp tot hun grote verbazing. Het erge was dat hij vlak voordat hij overleed een ernstige vorm van afasie had. Dat betekende dat hij helemaal niet meer praten kon.”

“Kijk, we hadden altijd een heel moeizaam contact. Mijn vader sprak nooit met me, maar tegen me. Als ik muziek maakte, kwam hij er weleens bij staan. Hij vond dat ik meer moest oefenen en kwam dan met suggesties. Maar een echt gesprek? Nou nee. Verder was hij een intellectueel. Iedereen thuis las, behalve ik. Hij zei lachend dat als je vier puddingen bakt dat er dan gerust een mocht mislukken.”

Niet echt leuk als een vader zoiets over zijn zoon zegt. “Het schijnt ook iets te maken te hebben met vaders van zijn generatie,” reageert hij. “Die namen hun kinderen niet op schoot, die gaven geen hand. Er was afstand. Soms sprak hij wel drie maanden niet met me. Dat geeft je als kind ook de mogelijkheid om zelf te proberen oplossingen te vinden. Chaim Potok schrijft het in zijn boek The Chosen ook toe aan de Joodse cultuur. Daarbij was mijn vader natuurlijk ook kwetsbaar uit de oorlog gekomen.”

Gek genoeg kwam het contact tussen vader en zoon alsnog tot stand toen die afasie intrad. “Ik zei iets tegen hem, raakte hem aan bij zijn arm en hij maakte geluiden, en ik probeerde dan te raden wat hij bedoelde.” Toen ontstond er alsnog iets van contact tussen vader en zoon, iets dat Philip nog koestert.

Ook dat lezen heeft hij nu wel dubbel en dwars ingehaald. Stapels boeken leest hij nu. Sterker nog: hij is begonnen met het schrijven van een boek. Over zijn eigen leven, maar niet het gedeelte dat zijn carrière in de muziek betreft. “Het gaat over mijn werk als psychotherapeut in een verslavingskliniek, hoe ik daarin terecht ben gekomen, hoe ik zelf ooit verslaafd was, maar ook over hoe het vroeger bij ons thuis was.”

Zijn beroemde zus, de schrijfster Yvonne Kroonenberg, moedigt hem aan ermee door te gaan. Philip is nu extra gemotiveerd. Hij ziet in zijn allengs vorm krijgende boek onderwerpen terugkeren die hij ook heeft aangeroerd in die vijftien nieuwe liedjes. Noem er eens een of twee, vraag ik hem, terwijl ik stiekem denk dat boek én cd een verdomd mooie gecombineerde uitgave zouden kunnen vormen.

Hij geeft als voorbeelden Criminal World en Hybris, het Griekse woord voor hoogmoed. “Het eerste liedje gaat erover hoe wij als rijke landen wegkijken naar de arme vluchtelingen op Lesbos. Het lijkt ons goed uit te komen om daar niks aan te doen. Dat is toch crimineel? En bij het tweede liedje heb ik die associatie van hoogmoed die voor de val komt in deze periode van corona. We zijn heel lang weggekomen met onze welstand. Elke dag warm water uit de douche, terwijl ze daarginds in de modder kruipen. Ik krijg af en toe het idee dat het voorbij is met onze welvaart. Dat is geen prettig vooruitzicht.”

Het ‘c-woord’ is weer gevallen. Hij maakt zich grote zorgen over de mensen en ook of de popzalen en theaters wel stand zullen houden. “Er komt nu weer een beetje gezelligheid terug, maar tegelijkertijd zie je wat er gebeurt in Amerika en Brazilië. Dat is heel erg. Hier zie ik mensen elkaar weer omhelzen en dat vervolgens lacherig afdoen als een vergissinkje.” Ook de rondzingende complottheorieën zijn niet aan Philip besteed. “Dat is een afleidingsmanoeuvre van ons brein om te zeggen dat we ons niets wijs willen laten maken. Is het niet juist zo mooi dat corona, wat je er ook van vinden mag, niemands schuld is?”

Dan begint hij in weerwil van zijn woorden toch naar ‘schuldigen’ te zoeken, “Bijvoorbeeld de overbevolking of hoe we met dieren omgaan.” Dat opperde hij in april ook al in de nieuwsbrief.

Laten we voor nu liever zijn constatering betreffende die terugkerende gezelligheid herhalen en dat betrekken op zijn show in de Tolhuistuin. Daar hebben we op dit moment meer aan. Hij kan het alleen maar beamen.

Robbert Tilli

 Op zondag 26 juli speelt Philip Kroonenberg op Sunday Sounds in de Tolhuistuin. Toegang is gratis. Tuin open vanaf 13:30. Aanvang 14:00 uur.